Zgodnie z art. 2 ust. 1b Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym za drogę wewnętrzną uważa się:
droga wewnętrzna – drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;
Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 11 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych:
1. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi.
11. Droga wewnętrzna przeznaczona wyłącznie do ruchu:
1) osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego albo
2) pieszych, osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego
‒ jest drogą rowerową.
W Polsce istnieją cztery kategorie dróg publicznych: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Brak zaliczenia drogi do którejkolwiek z w/w kategorii czyni więc z niej drogę wewnętrzną.
Niestety nie każda droga wewnętrzna jest oznaczona odpowiednimi znakami drogowymi tj. D-46 „droga wewnętrzna” i D-47 „koniec drogi wewnętrznej” (dla „zwykłej” drogi wewnętrznej) lub D-52 „strefa ruchu” i D-53 „koniec strefy ruchu” (gdy zarządzający chce, by na drodze wewnętrznej obowiązywały zasady ruchu jak na drodze publicznej). Ma to szczególnie ważne znaczenie w kwestii pierwszeństwa przejazdu, gdyż połączenie drogi wewnętrznej z drogą publiczną nie tworzy skrzyżowania, a wyjazd z drogi wewnętrznej na drogę publiczną jest włączaniem się do ruchu. Brak znaków może więc sugerować obecność skrzyżowania równorzędnego (zasada pierwszeństwa dla pojazdu z prawej strony), choć w rzeczywistości jest inaczej.
Zgodnie z art. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym:
Ustawa określa:
1) zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;
2) zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie;
3) wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami;
4) zasady i warunki kontroli ruchu drogowego.
2. Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi w ust. 1 pkt 1, w zakresie:
1) koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób;
2) wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.
Na drodze wewnętrznej przepisy Prawa o Ruchu Drogowym stosuje się więc wyłącznie w przypadku koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób lub wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych. Nie obowiązują więc na niej ogólne przepisy ruchu drogowego.
Aktualizacja: 17.04.2025 r.
